เมื่อวันก่อน ที่ร้านเงียบมากไม่มีลูกค้าเข้าตั้งแต่ 4 โมงเย็น...

แต่เป็นวันที่สนุกมาก แม้แต่ตอนเบรกยังไม่ไปนอนกลางวันเลย55

เริ่มด้วยตอนที่ลูกค้าออกไปหมด พี่เจี๊ยบมานั่งเล่าถึงทริปที่เพิ่งไป Orlando

เล่ากันถึงบ้านผีสิง และเครื่องเล่นที่ Universal

หลังจากนั้นก็มี Harry เข้ามาคุยถึง Six Flags, New Jersey

โอ้ววว มันไปปีเดียวกับที่เราไปทำเลยนี่หว่า เลยเม้าท์กันใหญ่เลย

ต่อด้วยการนั่งประกวดทำ kids chopsticks กัน ฮามาก

ผ่านไปชั่วโมงนึง จากง่วงๆ ไม่ง่วงแล้วไง...

แล้วก็เริ่มนั่งนินทาลูกๆของคนในร้าน ไล่ตามอายุ

เริ่มด้วยลูก Nick เจ้าของร้านอายุ ขวบติีดๆ

ลูก Harry 8เดือน และลูกซูชิเชฟ 6เดือน

เด็กๆก็มีเรื่องให้น่านินทา น่ารักดี

ที่สำคัญ ได้รู้ว่า Harry เป็นคนที่พูดมาก เล่าเรื่องท่าเยอะ และฮามาก

น่าสงสารที่ลูกคงโตมาเหมือนกันกะมันแน่เลย55

นั่งจนหมดเบรกเงยหน้าขึ้นมา คนนั่งเรียงกันเต็มหน้าบาร์เลยแต่...

ล้วนแล้วแต่เป็น server 5,host1,driver1,manager2

ด้านในบาร์ก็มีซูชิเชฟ 3 คนในครัวก็ออกมาเม้าท์ด้วยอีก สอง

บรรยากาศดีมากอบอุ่นสุดๆ แล้วเสียงคุยดังยังกะมีลูกค้าเต็มร้าน แย่งกันคุยไปทุกมุม

สนุกดีนะ บรรยากาศน่ารักดี

ยังคุยกับพี่อิ๋มอยู่เลย ว่าถ้าหัวเราะเยอะๆมากๆเดี๋ยวต้องมีเรื่องให้เสียน้ำตา

จริงๆนะ เป็นอย่างนี้จริงๆ แต่ต้องเป็นวันที่รู้สึกเลยนะ ว่ามีความสุขมากๆ ตลกมากๆ

ถ้ารู้สึกปั๊บ สมมติฐานนี้จะผุดขึ้นมาในหัว แล้วมันจะเป็นจริงๆ

ไม่นับวันที่สนุกแบบเฉยๆ มีความสุข ยิ้มๆ

นับแต่วันที่หัวเราะดังๆมากๆนะ

พยามพิสูจน์ทฤษฎีนี้มาตั้งแต่ม.3แล้ว ตลอดเลย

เลยคิดเองว่า ชีวิตคงต้องการสมดุลบ้าง55

ลองดูสิ ว่าวันไหนที่ร้องไห้ก่อนหน้านั้นได้หัวเราะไปรึยัง

ถ้าเริ่มรู้สึกว่าใช่ แล้วมาคุยกัน โอเค้...

...................................

เล่าอีกเรื่องดีกว่าตอนนั้นวิ่งๆอยู่แล้วก็ล้ม ไป สองที งงเลย

ตกใจมากด้วยคิดว่าตัวเองเป็นอะไรรึป่าว แต่หลังจากมาฟูจิฮาน่า

เริ่มรู้แล้วว่าสงสัยตอนนั้ยจะอ้วนไปประกอบกับ ไม่ได้วิ่งนาน

พอน้ำหนักเริ่มลดลงไป 10 lbs ลองวิ่งอีกที เป็นปกติแล้วนะ

วิ่งแล้วค่อยรู้สึกว่าควบคุมเท้าได้หน่อย ตอนนั้นรู้สึกคุมไม่ค่อยได้วิ่งสะเปะสะปะ

เรื่องของเรื่องจะบอกว่าน้ำหนักลงล่ะ 555

แต่กลัวว่าพอชินกับร้านแล้วร่างกายจะชินไปด้วย คงเซ็งเลย

...................................